Nederland, Belgie en weer in de krant

Vorige week was ik een dikke week in Nederland en Belgie. Het eerste weekend heb ik half Nederland afgereden met onze Nederlandse Panda dus ik geloof dat de meeste bekenden wel hebben meegekregen dat ik in het land was. Hierna heb ik de week gewerkt bij ons bedrijf in Belgie alwaar het tijdens de dagelijkse trips van en naar hotel opviel dat "bumperkleven" gelijk aan "wentelwiek" welhaast een Belgisch woord moet zijn: de Belgen spreken niet alleen Frans, ze beginnen ook duidelijk het zuiderlijk rijtemperament te kopieren.
Ondanks dat we vanuit de fabriek in Battice de Nederlandse grens kunnen zien liggen, sprak 1 persoon Nederlands, 10 Engels en de overige 389 reageren alleen met "que"... en zelf heb ik 3 jaar Franse les genoten en weet alleen nog de welbekende maar compleet nutteloze zinnen die we in het eerste jaar hebben geleerd zoals
"papa fume une pipe" (mijn papa fuumde helemaal geen piep)
"j'avais une cravate" (ik geloof dat ik 10 jaar geleden voor het laatst een stropdas heb gedragen)
"c'est un chemin "(en de schoorsteen van het bedrijf was het laatste waarin ik geinteresseerd was)
En zodra ik met een redelijk vloeiend uitspraak uitleg dat ik geen frans spreek, gelooft niemand mij meer.
"Je ne parle pas de Français, je suis Hollandais".
Ondanks de taalbariere van slechts 5 kilometer breed was het een leerzame week in een lieflijke omgeving. En, het grappige is, zoals inmiddels al veel plaatsen in Europa: in deze omgeving heb ik gefietst. Het treintje bij Aubel ben ik inmiddels al 3 keer aan voorbij gefietst



Ik had een tijd geleden een artikel geschreven voor in de locale krant. Hier had ik niets op gehoord en ik stond na 2 maanden bijna op het punt te vragen of mijn mail misschien in de spamfilter verdwenen was, toen ik opeens op woensdag in Belgie te horen kreeg dat ik in Noorwegen in de krant stond. Met closeup foto van een jaar geleden met een ongeschoren hoofd.
Het grappige was dat ze het stuk zonder te corrigeren gewoon in de krant plaatsen, onder vermelding dat het in een sjarmerende en humoristische manier geschreven is. Complimentje dus.

Op zaterdag ben ik weer teruggereisd, waarbij ik opnieuw wat vrij ben omgegaan met het maximaal aantal kilo's die ik mag vervoeren in een vliegtuig. In totaal ca 45 kilo bagage. De koffer woog maar 21 kilo, dus het meeste gewicht zat in mijn handbagage (maximaal 10 kilo toegestaan, maar niemand die dit controleert). En het grootste gedeelte van het gewicht laat zich raden:


want laten we eerlijk zijn, de Noren verhogen niet voor niets de invoerheffing op kaas. Ze zien dat ze hier geld op kunnen verdienen omdat de Noorse kaas geen competitie is voor alle heerlijke buitenlandse varianten.

Cold Repair

Deze weken staan bij mijn werkgever in het kader van de "Cold Repair". Ik werk bij een glasfabriek en dan betekent Cold ook echt koud, zeker als dit eind september, begin oktober gebeurt (we hebben al een aantal dagen met nachtvorst gehad).
Ik vond dit een mooie periode om eens een beetje mijn to do lijst wat kleiner te maken, totdat mijn baas op de eerste dag van de Cold Repair besloot dat hij een fotograaf zocht met verstand van het proces:
"Heb jij het druk vandaag? Kun jij misschien wat foto's maken?"
Zonder enige achterdocht bij de woorden "vandaag" en "paar" accepteerde ik de opdracht. Inmiddels loop ik twee weken als reporter rond in het bedrijf en heb al vele Gigabytes aan fotos geschoten. En voor de mensen die ooit deze mogelijkheid krijgen: DOEN! Je eigen werk blijft alsnog liggen, maar ik ken nu niet alleen alle sluip- en kruipdoor wegen in het bedrijf, maar ook veel mensen en uiteraard niet te vergeten het hele proces.

Bij glasmaken komen hoge temperaturen kijken, Hierdoor duurde het bijvoorbeeld al 3 hele dagen voordat we konden beginnen met het weghalen van de voorwand van de oven. Voordat ze verder gingen breken hebben we veel foto's gemaakt van het inwendige, want zo vaak kom je niet in oogcontact met het binnenste van een apparaat wat veel wegheeft van een vulkaan. En dat leverde soms (voor kenners) prachtige plaatjes op van gebroken en gesmoten gesteente

En hierna kon het glas uitgehakt worden, hetgeen alsnog een verschrikkelijk heet werk was omdat het glas weliswaar al 3 dagen afgekoeld was, maar omdat het vele decimeters dik was, was het middenste toch nog steeds heet. De foto hierboven is genomen op 1 meter boven het glas en het lukte me niet om langer dan 10 seconden mijn handen hier te houden.

Momenteel zitten we in week 2 van de 5 weken en zijn we alweer aan het opbouwen. De oven krijgt bijna weer een nieuwe laag stenen en de kanalen waar het gesmolten glas doorheen stroomt zijn bijna alweer opgebouwd.
Hier zijn veel mensen bij betrokken waarvan een ervaring voor allemaal erg belangrijk moet zijn geweest: puzzels leggen toen ze jong waren...Verschrikkelijk veel soorten stenen worden genummerd, gepast en gemeten en op de juiste plaats gelegd. Zodra er een bodempje ligt, worden er zwarte stenen rechtop gezet, hier worden weer witte stenen tegenaan gezet, en dan een soort creme steen tegenaan. Er bovenop wordt er een laag gemetseld, enzovoort. 1-2 x per dag kruip ik door de fabriek en neem van alles een foto, waarbij ik niet zozeer kijk wat ik op de foto zet, zolang het maar alles van het proces heeft.
En ik weet niet waarom, maar af en toe leg ik een associatie met stratenmakers...iemand een idee?

Sopptember

Sopptember, ofwel de paddestoelenmaand.

En ja, we zien genoeg paddestoelen, maar we durven niet te plukken. Dat laten we voorlopig nog over aan de locals.
Maar goed, het is inmiddels half september, het weer wordt kouder en natter en dat werd al 1 dag erg duidelijk deze week. 1 graad 's ochtends, de mist had zich als rijp afgezet in de bomen en de voorruit van de auto was dichtgevroren.

Daags erna was het gelukkig alweer 13 graden buiten.Winter is leuk, maar eerst even acclimatiseren.

Voor de zekerheid hebben we de buurman maar weer een lading hout laten brengen. Ons stookhok ligt inmiddels weer lekker vol.

Vandaag hebben we een erge leuke wandeling achter de rug. Ca 5km van ons huis loopt een route omhoog. Ernaartoe rijden we langs 2 watervallen en tijdens het lopen treffen we 5 watervallen: Brattefoss, Vrangefoss, Hoggefoss, Nedre en Øvre Natveitfoss

Brattefoss eindigde in een idillische meertje. Afgezien van de temperatuur en  het ontbreken van palmbomen waanden we ons op een subtropisch eiland.

 Af en toe door de rivier, maar gelukkig ook een spannende brug

en natuurlijk tijd voor ontspanning

Foreldrene møte

Ik had vandaag een "foreldrene møte" ofwel ouderavond van school. En laat ik me alvast verontschuldigen als ik wat negatief uit de hoek kom, maar het onderwerp wat behandeld werd, vond ik wat eenzijdig..

De begeleiding van de leerlingen in Noorwegen, in vergelijking met Nederland vinden we formidabel. 2 leraren op een klas van 22 kinderen vinden we geweldig.Vorig jaar wilde de school bezuinigen en werden het bijna 2 leraren op 30 leerlingen. Hierover ontstond veel commotie onder de ouders, iets wat wij toen niet helemaal begrepen omdat we in Nederland gewend waren aan 1 leraar op 30 leerlingen, nog altijd de helft van waar we hier over spraken. Maar goed, door alle commotie is de beslissing teruggedraaid en heeft de klas nog altijd 2 op 22. Geweldig.
Maar de "foreldrene møte" van vorig jaar had ik blijkbaar goed verdrongen, want nietsvermoedend ging ik zitten en al horende kwam het tot een grote deja vu. In grote lijnen gaat het over drank, drugs, statistieken hieromtrent en dat we er met zijn allen achter staan dat we gewaarschuwd willen worden als ons kind in een situatie wordt aangetroffen wat een ander klassificeert als "probleemsituatie", wat zelfs oploopt tot buiten zijn na 21:30. In mijn ogen is er anderhalf uur gesproken over iets wat wij bij Maaike (en voorheen bij Femke) nooit als probleem hebben ervaren. En oh ja, vorig jaar was dat ook zo, maar toen hebben we gelukkig het eerste uur gemist :-)
Maar wat gaat Maaike leren in dit schooljaar, welke uitjes zijn er, wat moet er gefinancierd worden? Dingen die wij interessant vinden, nee, daar hebben we het (nog) niet over gehad. Ik ben nog niet zo dapper hier en public een discussie over te voeren in het Noors, maar ik denk dat ik de volgende keer wat "spørsmål" ga voorbereiden. Zoals gezegd, teveel verdrongen en toch iets te onvoorbereid er naar toe gegaan

Leren is plezier...

De drie dames van de familie zijn momenteel flink bezig hun kennis te vergroten. Maaike is naar de volgende klas op haar school, Femke is voor de eerste dag naar de universiteit Utrecht en Marjolein zit op de EBC in Kalvåg (off all places) voor een hele week.

Maaike heeft dinsdag volleyballen en worstjes grillen, Femke heeft een hele week introductie (spelletjes, rondlopen in Utrecht,...) en Marjolein heeft een dag vissen met de boot....

Blijft toch een leuke tijd, dat leren. Ik mis het wel een beetje... 

Andere hobby...of toch maar niet

Het water is 's ochtends warmer dan de omgeving wat regelmatig fantastische plaatjes oplevert als ik op de fiets naar mijn werk toe ga. Hier drijven kleine wolkjes met de wind mee vlak over het wateroppervlakte. Nauwelijks te zien op de foto, maar wel de moeite waard om er even voor stil te staan.

Na 3 weken vissen met vrienden en familie was het resultaat niet om over naar huis te schrijven: een tiental blinkers kwijt, een gebroken hengel en onze vangst bestond uit electriciteitskabels, stokken in het water, bomen langs de kant, 1 vis van 15 cm en nog wat zaken die nu niet echt konden bekoren op de barbecue. Volgens mijn collega gebruikten we goed materiaal, dus daar kon het niet aan liggen. Voor mij dus maar 1 conclusie: Tijd voor een andere hobby...
Toen we 1,5 week geleden tijdens de open dag van het museum rondliepen zagen we een ambachtsman die houten lepels ed maakte. Erg leuk en volgens mij een grappig tijdsverdrijf tijdens vakanties ed. En ik dacht: dat moet ik toch wel kunnen. Ik begon met een plank grenen die zich met veel moeite liet vormen tot een lepel. Het leek zo makkelijk, die man bij het museum gebruikte alleen een mesje, maar ik had uiteindelijk een boor en bandschuurmachine gebruikt. En dat zijn nu juist gereedschappen die ik niet direkt meeneem op vakantie in een rugzak. Dat moet toch makkelijker kunnen dacht ik. Gekeken op internet, blijkt men over het algemeen vers hout te gebruiken van de berk Een boompje omhakken dus... Als bijkomend voordeel zag ik dat berken zich makkelijker laten vangen dan een vis.

Als snel vormde zich mijn tweede bestekonderdeel maar wegens een noest werd dit een andere creatie dan gepland: een botermesje.
Ondertussen kwam de familie Bakker op bezoek, waarvan Niels zich bleek te hebben ontpopt tot een rasechte visser. En natuurlijk gingen we het hier ook proberen in de rivier, maar opnieuw vingen we stenen, takken, bomen en bot. Maar geen vis.
Daags erna had Niels in Grimstad gezien dat de zee vol met vis zat. Dus die avond beproefden we ons geluk in de haven van Homborsund.

Dat begon erg grappig. In de haven leek het water af en toe te koken en dat bleek een school met makreel te zijn die rondzwom aan het oppervlak. Wat een fantastisch mooi gezicht was dat. We hebben een 15 minuten geprobeerd met blinkers om er een vis te vangen, maar deze makrelen roken duidelijk onraad en hapten niet toe in onze Nederlandse blinkers. Hierna werd het wateroppervlak weer rustig en waren de makrelen verdwenen.
Als we de vissen al zien, bijna kunnen ruiken en alsnog niet kunnen vangen, dat bevestigt enigszins mijn vermoeden: vissen is niet aan mij besteed. Een makreel vang je normaal gesproken alleen met een haak, die bij overal in. Dus als een school makreel al niet hapt in een blinker belooft dat niet veel voor de rest van de avond...
We zijn verder gaan vissen in dieper water. En dit keer ging verbluffend goed. We vingen allemaal 2 vissen en 3 uur later kwamen we super tevreden thuis. Een keer raden wat we de dag erna hebben gegeten....het was erg vers...

Nu slaat wel weer de twijfel toe, wordt het vissen of wordt het bestek maken...vissen of bestek maken... of allebei

Dugnad en Noors vertrouwen

De ochtend begon prachtig met koetjesmist en een mooie zon en reeds 7:30 stond ik buiten om onze nieuwe tuinset (uiteraard met heel veel korting) in elkaar te gaan zetten.

Maar hier had ik niet veel tijd voor. Het museum had zijn jaarlijkse open dag en we hebben de organisatie als vrijwilliger meegeholpen (dugnad). Het prachtige weer was ideaal voor een open dag.
We zijn er met zijn drietjes geweest, Ben, Marjolein en Maaike. Ik heb als parkeerwacht gespeeld, Marjolein heeft voor de inwendige mens van de bezoekers gezorgd en Maaike deed hier erg leuk mee mee.
Dankzij het fantastische weer stroomden de toeschouwers al snel binnen. Als parkeerterrein hadden we een grasveld in gebruik wat dankzij de droge zomer hard genoeg was om overheen te rijden.

Hier stonden het later helemaal vol met auto's.
In sommige gevallen voelde ik me wel erg lullig als mensen met een beperking vroegen of er ook een gehandicaptenparkeerplaats was... Maar deze kregen dan een plekje zo dicht mogelijk bij het museum en daar waar noodzakelijk boden we hulp aan.
Wat me altijd opvalt is dat een Noor nagenoeg altijd zonder problemen betaalt. Geen gemopper, heel soms dat mensen melden dat ze er voor een bepaalde reden zijn, maar over het algemeen wordt gewoon de knip geopend. En wat ik nog frappanter vind is dat mensen die er zonder betalen langs zijn gekomen  (wat overigens niet moeilijk is hier in Noorwegen), later toch nog terug komen om te betalen. En zelfs tot 2x toe een automobilist gehad die alleen voor een ander wilde betalen en dan weer terug ging. Noem het een braaf volk die Noren. En ze hebben altijd het volste vertrouwen. Even snel nagerekend heb ik iets van 13000 kroner, 1600 EURO afgerekend en de gehele tas met geld wordt gewoon over gegeven naar de volgende die ermee verder gaat. En bij de kraam van Marjolein / Femke wordt het geld  regelmatig geteld door kinderen.

We vonden het al met al een geslaagde en leuke dag. Hierna heb ik snel even mijn fiets in elkaar gezet, heb weer een blinker aan mijn hengel gehangen en ben gaan vissen op een plekje waar ik nog nooit gevist had. Ik vond het een prachtig plekje, de vissen sprongen letterlijk om mij heen, maar gelukkig voor de vissen was ik mijn blinker al na 3x kwijt en had ik geen reserve bij me... Ik snap niet hoe dat vissen op zalm uitkan voor die Noren. Met al die blinkers die ik kwijt raak is het voor mij aanzienlijk goedkoper om gewoon zalm in de winkel te kopen. Nog los van al die uren die er al inzitten en het feit dat ik nog nooit zalm heb gevangen hier... Maar misschien komt het goed, de mensen van het museum vinden dat we erg goed integreren zo...