Fietsen in Denemarken: de Oostzeeroute

Wederom konden we het dit jaar niet laten en hebben Roland en Ben een meerdaagse fietstocht gemaakt, ditmaal in Denemarken. Denemarken ligt redelijk tussen Nederland en Noorwegen in en was voor beiden makkelijk te bereiken met het vliegtuig. Tja, wordt er toch een deel brandstof aan onze verder milieuvriendelijke tocht opgeofferd.

De route die we voor ogen hadden was voor het zuidelijke deel ca 550 km van de Oostzeeroute en het noordelijke deel was can 500km gebaseerd op de landelijke fietsroutes om weer terug te komen naar Kopenhagen (gelegen in de rechter bovenhoek van de gele route).
We zijn zoals altijd op de bonnefooi gegaan. Dit houdt ons flexibel qua afstanden en richting en het blijkt tot nu toe nooit een probleem om een slaapplaats te vinden. Oppassen voor hotelrecepties die beweren dat we echt de hotelkamer moeten accepteren voor 250 EURO omdat het de laatste is in de stad. Ook dit jaar hebben we lief gelachen en zijn omgekeerd om vervolgens 4 km verder een kamer te vinden die wel een acceptabele prijs had. Lang leve Garmin met een goede onderliggende kaart en waypoints met hotels en B&B
Wel moesten we even wennen aan de vroege sluitingstijden in Denemarken. Na 20:00 uur waren sommige hotelrecepties al gesloten en bij het eten in een restaurant werd tot 3x toe na ons vertrek de deuren gesloten

Ben vertrok al vroeg uit Noorwegen en Roland een 1,5 uur later uit Nederland. We hadden afgesproken bij grootste attractie van Kopenhagen: het 1.5 m hoge beeldje van het welbekende zeemeerminnetje. Al wachtend op Roland bleef de verbazing toenemen met de toestromende toeristen. In ca twee uur tijd zijn er ca 10 boten, 20 bussen, vele (huur)fietsers, wandelaars, segwayers, kayakkers, speedboten voorbij gekomen het bronzen beeldje te bewonderen en te fotograferen.
Zelf hebben we een moderne poging gedaan om een "selfie" te maken samen met de zeemeermin, maar dat bleek nog niet zo heel makkelijk.

De foto tekent ons humeur en het weer wat we nagenoeg op de hele route hebben gehad. Uitstekend dus...
In Denemarken waait het altijd en vaak hard dus besloten we direct het voordeel te pakken: met een noordelijke wind gingen we de zuidelijke richting op de fietsen. Vrij snel draaide de wind naar het westen en die hadden we tot Kolding (in het westen) tegen. Hierna reden we weer naar het oostwaarts terug naar Kopenhagen hadden we 3 dagen lekker wind in de rug.
De Oostzeeroute is een relatief lichte route, maar langs zee fietsen klinkt eenvoudiger dan het is: niet zoals in Nederland lekker door de duinen, maar regelmatig naar de zee toe en dan er weer vanaf. Nu zijn de heuvels niet hoog, maar dit betekent toch de nodige hoogtemeters maken.

Kopenhagen was onlangs gekozen tot de toeristische stad nummer 1 van de wereld. Redenen waren o.a. de vele de uitgangsmogelijkheden en het feit dat er zoveel fietspaden liggen dat je goed veilig kunt fietsen.

Veilig vonden we het zeker, maar "fietsen"? Als het verkeerslicht op groen ging, zagen we de volgende op 200m alweer op rood springen. In Kopenhagen stonden we vaker en langer stil dan in Rotterdam, de stad waar verkeerslichten echt stoplichten genoemd kunnen worden.
Aangezien we nog 1000km af te leggen hadden besloten we maar snel het buitengebied op te zoeken.

De route kenmerkte zich door een fraai landschap met hier en daar enige ontberingen

Wind? Was dat niet een Deense uitvinding?

Moeten we daar straks omhoog? Een van de twee toegangswegen naar Møn

Toeters en bellen 's-ochtends vroeg door mannetjes met hoedjes

Heeft iemand misschien een fietspad gezien? Volgens de GPS moet het hier ergens liggen

Tja, een ketting. Maar de GPS wijst toch echt deze richting op...

Twee gouden tips aan de Deense route beheerders:
1) Op grind kun je NIET fietsen!!!!!
2) Door lange trajecten OP provinciale wegen met vrachtwagens op 1m afstand durf ik dit zelf geen "familievriendelijke" tocht te noemen. Liever een omweg dan over de weg.

Roland wist zeker dat het 8 dagen mooi weer zou zijn en had geen regenjas mee genomen. Hij weet nu zeker, dat er niets zeker is. Plastic bood de oplossing

Een werkelijk indrukwekkende stank: op het strand een zwarte rand van rottende (blauw)algen in de brandende zon. Volgens een Deense man was het enkele jaren geleden nog erger en konden restaurants vele weken lang geen eten serveren.

Ehmmm, Een onroad fiets met spatborden offroad gebruiken? Dan gaat ie er vanzelf uitzien als een offroad.
Hierbij spatbord afgebroken door tak in de spaken. Provisorisch gerepareerd met tieraps! Een must voor alle fietsers.

OK, niet alles was ontbering. Even opdrogen na de regen met koffie en tilslørte bondepike (gesluierde boerenmeisje): appel, amandelen, slagroom, vruchtenjam. Heerlijk...

In Denemarken is heel wat cultuur en bezienswaardigheden te bezoeken

De krijtrotsen van Møns Klint (te betreden via een trap van bijna 500 treden). Niet geheel zonder risico omdat er ook regelmatig stukken rots afbreken en in het water verdwijnen.

Mooie volledig houten veerboot bestuurd door een fraaie schipster

Nog meer houten boten, bestuurd door minder fraaier schippers. In de vikingtijd was men niet blij als deze in de buurt gesignaleerd werd

Landhuis op het eiland Langeland

 Wat ziet Lise Nørgaard daar nou toch in Roskilde?

 Fraai autentiek hofje in Roskilde

Eten aan de Nyhavn in Kopenhagen

De kathedraal van Roskilde waar vele Deense vorsten begraven liggen. Hierin hebben we een indrukwekkende rondtocht gemaakt

Maar verder was het natuurlijk genieten op de landelijke wegen van alle uitzichten, de heerlijke geuren van gekapt hout, warm vochtig naaldbos en bloeiende duinrozen, het golven van het graan in de wind, de protesterende vogels als we te dicht in de buurt van het nest kwamen, de reeën die 's-ochtendsvroeg nietsvermoedend voor ons de weg overstaken.    

Rest ons altijd weer dezelfde vraag: Waar zal de tocht volgend jaar naartoe leiden?

Het voorjaar is begonnen

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb.
We zijn druk bezig met dingen in het huis. O.a het afwerken van de nieuwe deuren nam wat tijd in beslag, maar plotseling staat het voorjaar toch echt voor de deur en moesten we ook tjid gaan besteden aan de tuin en buitenom het huis. En ja, als de hytte van het bedrijf plotseling vijkomt en de skimogelijheden zijn nog steeds perfect... inderdaad, reden we eerst toch nog een keer naar Gautefal om van een heerlijk warm weekend te genieten.

Skjertorsdag, Langfredag zijn vrije dagen voor pasen, en natuurlijk 2e paasdag zelf. Dit maakt wat maakt dat Pasen in Noorwegen in tegenstelling tot Nederland nog altijd een Paasvakantie heet. Ben heeft ook de rest van de week vrij genomen. We zouden gaan klussen en zijn op woensdag naar Nederland gereden.
In Nederland is de tijd om alles te doen wat we wilden dus reden we half versleten op de tweede paasdag weer terug naar Hirshals. Naast de bekende importgoederen als snoep en kaas hadden we dit keer ook de griep meegenomen. De halve dinsdag gewerkt en de rest van de week op bed gelegen alwaar ik op nu.nl bevestigd kreeg dat er een griepepidemie heerste in Nederland. \

Hierna weer lekker begonnen in de tuin. De regenton, die de afgelopen maanden enkele malen is verplaatst, heeft nu zijn plekje gekreden . Volgens Marjolein is 1 detail erg storend hier.
Ik snap daar niets van aangezien dit nog altijd 1 winkel is waar ik gewoon alles kan vinden. Zaken die ik nodig had voor aansluiting van de regenton heb ik dan ook gekocht in Nederland.

Maar inmiddels groeit en bloeit de tuin dat het een lieve lust is
Tulpen van de oude bewoners

 Nog meer tulpen

 Een blauw bloempje (sorry Edwin)

Ons sedumdak op het tuinhuisje begint ook te bloeien, maar met name de framboos steekt al een halve meter boven het dak

Erg lieve solist (ijsbloempje?)

Blauwe druifjes

Oeps...

En zo hadden we in ons vorig huis een enorme rabarber en hadden we het erover om dit ook in onze nieuwe tuin te gaan planten. Totdat ik ergens in een onontdekt hoekje deze jongen tegenkwam...
Lekkerrrrrrr

We zijn inmiddels weer een stap gestegen op de Noorse ladder. Noorwegen is aanhanger land nummer 1 (heb ik wel eens gelezen in de Noorse statistieken) en wij ook een aanhanger gekocht. Geen Noors merk doch Duits, dus eigenlijk toch niet 100% goed, maar in ieder geval kunnen wij nu met een aanhanger vuil ed wegbrengen, iets wat toch wel erg handig is met zo'n tuin.

Maar als eerste hebben we kajakken gekocht en 1 hiervan op de aanhanger vervoerd

Daags erna zijn we naar Oggevatn gereden zo'n 18km hier vandaan en hebben Marjolein en ik hier een paar uur gevaren. Omdat Maaike niet meekon voor de doop van haar kajak, zijn we op dinsdagavond naar Berse gereden en hier beverburchten gezocht. 5 stuks gezien en ook nog een ree, dus, ondanks de regen was onze avond was helemaal goed.

Vandaag hadden we "loppemarked" ofwel letterlijk een vlooienmarkt bij het museum waar wij vrijwilligerswerk doen en het was zowaar een leuke dag. Het weer werkte mee en het aantal bezoekers en de omzet was tegen verwachting erg goed. Zelf ook nog wat dingetjes gekocht en we binnenkort in het huis gaan verwerken.

Inmiddels zijn we ons huis wat klaar aan het maken voor enkele gasten die ons de komende weken gaan bezoeken

Skiën op de valreep

Gisteren besloten dat we vandaag gaan skiën. We verwachten dat het een van de laatste mogelijkheden is dit seizoen. Vanochtend 7:30 in de auto. 9:30 waren we ter plekke, Maaike en Femke, beide met lief

De dag begon mooi met een zonnetje, maar er waaide een enorme wind die vooral op de top zorgde dat we met moeite wegkwamen.
Met name de luchtpartijen vond ik vandaag erg fraai om naar te kijken. Er was veel te zien in de lucht, wolken en rossig in de verte, blauw tussenin, dunne gestreepte sluier naar ons toe en een licht bedekt zonnetje in het zuiden. En bergen in de verte. Het komt nooit op de foto zoals je het zelf meemaakt, maar hierbij een poging.

De sneeuw was redelijk hard maar goed te skiën. Verder was het Noors druk op de pistes.

16:30 reden we moe maar voldaan weer terug naar huis. We gaan ons nu maar opmaken voor de zomer.

Noorwegen

Noorwegen, de lange winter vergeten...
Lange grijze winter, maar na 2 dagen zon en we zijn de winter alweer vergeten.
Afgelopen zaterdag was het voor het eerst eindelijk prachtig weer toen we opstonden. Nog voor het ontbijt ben ik gaan fietsen en is Mar een stuk gaan hardlopen, zo proberen we beide onze konditie weer op zomerniveau te krijgen.
En het was heerlijk. Nog lekker fris, daar waar het water van de bergen over de wegen stroomt, was het zowaar nog glad en bevroren, maar het was heerlijk (of had ik dat al gezegd)

Noorwegen, onverstaanbaar...
Onlangs waren we voor het eerst naar een Noorse tandarts. De man is van origine Zweeds, redelijk onverstaanbaar voor ons, waardoor wij niet de verleiding kunnen weerstaan om hem te vergelijken met de zweedse kok uit de Muppet Show. Wel erg aardig, werkt verschrikkelijk rustig en verstond gelukkig zijn werk erg goed


Noorwegen, wild:
waar we zomaar op de terugreis van de tandarts twee elanden zien oversteken. Zonder enige vorm van haast, desondanks wel te snel voor een Nederlander die probeert een foto te maken met zijn telefoon.
Vandaar een geleende foto van internet


Noorwegen, nog meer wild...
Zo veel natuur dat je dit soort wild ook vrij vaak tegenkomt. Eerst dacht ik dat het was vanwege ontbreken van verbod hierop, maar het blijkt meer te liggen aan het ontbreken verstand en toezicht.



Noorwegen:
Waar bijna iedereen jaagt. En ik geef toe, inmiddels ook ik ben een jager geworden en heb in korte tijd 4 slachtoffers gemaakt.


Noorwegen:
Zondag lekker uit eten geweest bij kanocentrum Oggevatn. Maar de meeste foto's maken we toch weer buitenshuis

Noorwegen
Waar ze hout hakken voor de kachel en dan zeggen dat het 3 jaar moet drogen...
(ik heb nu een vermoeden waarom dit zo lang duurt)

Noorwegen...
we genieten en leren nog dagelijks

Sneeuw en kreukelzone

Het blijft een mooi fenomeen: sneeuw. Het levert altijd mooie plaatjes op en sinds we wonen in Noorwegen begrijpen we ook dat het veel werk oplevert. En het werk neemt lineair toe met het oppervlak van het dak en de tuin. De sneeuwschuiver die ik voor mijn verjaardag heb gekregen is meteen een van de best gebruikte verjaardagscadeaus die ik ooit in mijn leven heb gekregen. Omgerekend hebben we er zo'n 20 ton met sneeuw mee verplaatst deze maanden

Maar, zoals gezegd, prachtige beelden onderweg. Zowel Marjolein als ik waren voor de zekerheid maar iets vroeger naar huis gegaan. We gaan er nog steeds van uit dat hoe langer het sneeuwt, hoe groter de kans dat we ergens onderweg stranden.
Niet dat het overigens ooit gebeurd is. We zijn tot nu toe altijd weggekomen met de auto en op plaats van bestemming aangekomen, maar het is best wel eens lastig geweest en we hebben ook de sneeuwschep een paar keer nodig gehad om met de auto op de weg te komen.

 En als het echt moeilijk wordt, dan is er altijd 1 voertuig die blijft gaan...

Maar laten we ook weer niet helemaal idealiseren. In de sneeuw fietsen gaat prima, in principe is sneeuw niet glad. Maar de combinatie van sneeuw en pekel is als fietsen in mul zand...En fietsen op een weg met natte sneeuw is ronduit gevaarlijk. Niet zozeer vanwege kans op uitglijden, maar meer vanwege de auto's die zichtbaar minder gecontroleerd rond mij heen rijden. En met de fiets is mijn kreukelzone toch wel heel beperkt...

Nieuwe deuren

Vorige week hebben we nieuwe deuren laten monteren in ons huis en met kunststof als keuze zijn we waarschijnlijk voorgoed onze kans op Noorse staatsburgerschap kwijt. Iets niet willen verven is zo NIET Noors, maar wij willen liever andere dingen doen dan een verfkwast te hanteren. En we gaan ervan uit dat de rest van het huis nog genoeg hout bevat voor een leven lang kwastplezier.
De deuren hadden we besteld bij een klein bedrijfje in Kristiansand alwaar we ook de drie ramen hadden gekocht voor de kelder. Op zich ging de bestelling van de ramen goed, maar met de deuren liep het wat anders.

Ergens in november hadden we onze bestelling geplaatst en we zouden korting krijgen als we op voorhand volledig betaalden. Dat is volledig tegen ons principe in, maar omdat de ramen ook goed waren gegaan, besloten we de kans te wagen. We hebben afgedwongen maximaal 85% te betalen en dat mocht. Toch vonden we het spannend...
Voor kerst zouden de deuren komen en toen het bijna nieuwjaar was, heb ik toch maar eens contact opgenomen. Geen antwoord...
Hmmm, vast en zeker op vakantie
Eerste week van januari dan? Geen reactie. De 8e januari gebeld. Ja, deuren waren er en ze zouden contact opnemen. Een week later maar weer gebeld. Deuren waren er toch nog niet, moesten nog uit Polen komen.
Datzelfde verhaal ging nog een tijdje door, totdat we opeens een afspraak kregen: Volgende week maandag zouden we worden gebeld voor een afspraak die week. Dus heb ik woensdag zelf maar weer eens gebeld. Nee, deuren waren er toch nog steeds niet. Maar in het weekend zouden ze binnen komen. Na het weekend maar weer gebeld, zouden ze toevallig nu net in het volgende weekend binnen komen.

Het werd allemaal erg langdradig, maar we hadden wel het gevoel dat men de waarheid sprak en ook geleefd werd door hun leverancier. We hadden een principeafspraak voor dinsdag 9:00 gemaakt. Dinsdag zaten we al een beetje te grappen: Zouden ze komen? Nee, we dachten van niet. En inderdaad ging de telefoon 8:17: "De jongens zijn nog altijd niet aangekomen". De dag erop zouden ze er echt zijn...
Opnieuw mijn schema omgegooid en naar de zaak gegaan. Maar de deuren leken nu toch echt ergens in de buurt van Noorwegen te zijn.
De dag erna weer wachten en maar eens gaan bellen om 10:00... Ze waren onderweg, maar de GPS gaf ons adres het niet en ze konden ons huis niet vinden...
En eindelijk om 10:30 kwam het busje, met deuren, weliswaar zonder bevestigingsmaterialen, maar de deuren waren er. De baas ging nog snel even wat schroeven en schuim kopen

Inmiddels had het twee weken zwaar gesneeuwd en was het alleen mogelijk om via 1 meter hoge aangestampte sneeuwpaadjes naar de achterdeur te lopen. De Poolse monteurs die waren meegekomen om de deuren te bevestigen spraken geen woord Engels (en als ik schrijf geen woord, dan bedoel ik ook echt GEEN WOORD) en zo moest zelfs het aanbod voor "koffie" met handen en voeten worden gecommuniceerd.
Als eerste is er een monteur rond het huis gelopen om te kijken hoe hij kon lopen met de deuren. Bijna was deze meneer vermist in de achtertuin, want daar had ik de tuin dus niet aangestampt. Maar daar kwam hij zelf ook achter en na tien minuten ploeteren stond hij weer bij de auto zijn handen te warmen en zijn schoenen uit te kloppen.
Hierna bleek mijn berekening ook niet helemaal kloppend. Ik had weliswaar paadjes gemaakt, maar die waren bij lange na niet breed genoeg voor 6 volwassen mannen die een schuifpui met 3 dubbel glas proberen te verplaatsen. Een van de mannen raakte zelfs zo ver van het pad dat hij tot aan zijn middel in de sneeuw zakte, maar tegen alle verwachtingen kwam de pui op plaats van bestemming.
En uiteindelijk gingen ze dan beginnen rond 12:00 uur.
De afspraak was 1 dag monteren, en ik verifieerde voorzichtig of ze dit gingen halen. Welnee..., hier zouden ze minimaal 2 dagen voor nodig hebben... Zucht, waarom heb ik nooit geverifieerd of dit wel correct gepland zou zijn?
Het gereedschap (twee emmers vol en een kettingzaag) werd uit de wagen gehaald, de kettingzaag werd gescherpt met de slijptol en er werd begonnen en al vrij snel liep men vast en vertelde mij in volmondig Pools wat het probleem was. Ze kunnen we het proberen in het Engels, Noors, Frans, Duits en Nederlands, maar Pools en Russisch bleken toch echt de enige opties. Zijn baas maar gebeld en verteld dat hij ze moest vertellen dat ze vooral gewoon maar door moesten gaan...
Hierna nog een paar keer geholpen met mijn eigen gereedschap. Want twee emmers gereedschap klinkt veel, maar is bij lange na niet genoeg om 4 deuren efficiënt te monteren.
Aan het eind van de eerste dag gevraagd hoe laat ze zouden komen op de tweede dag. Ik weet nog niet hoe ze me hebben begrepen, maar op onze keukenklok wees men tussen 8 en 9. Half 8:30 dus.
De dag erna hebben we om 9:30 uur maar weer eens gebeld. De mensen waren inmiddels al 1,5 uur vertrokken maar bij ons nog steeds niet aangekomen. Nee, dat klopte. De GPS gaf ons adres niet aan en ze waren verdwaald (dit verhaal klonk ons enigszins bekend in de oren).
En toen ze om 10:00 uiteindelijk aankwamen, reden ze zichzelf vast in de sneeuw in de tuin en konden ze eerst de sneeuwkettingen omdoen.

Maar, eind goed al goed, na twee dagen Poolse klucht mogen we dan wel concluderen dat de deuren er (bijna) naar tevredenheid inzitten. De voordeur zit nog niet helemaal goed, hier komt men nog voor terug, maar de rest gaat open en dicht zoals het hoort

Eerste sneeuw in het nieuwe huis

Afgelopen vrijdag is er behoorlijk veel sneeuw gevallen in Birkenes. Op de zaak houden ze de parkeerplaatsen schoon. Dat er iemand met dit weer op de fiets komt wordt niet geloofd door de schoonmaakploeg...

gelukkig houden ze de weg behoorlijk goed schoon.

Maaike is deze week verhuisd naar haar nieuwe kamer in de kelder.
De kamer had 2 ramen boven grondniveau, maar deze waren ongeschikt als "nooduitgang".

Inmiddels is de gehele kamer verbouwd, geverfd, nieuwe vloer, afgewerkt en bewoond, net voor de winter zijn intrede deed.

Maar door de winter is van een nooduitgang inmiddels geen sprake meer. Dat betekent dus "sneeuwruimen" of Maaike proberen weer naar boven te verhuizen. Wij denken dat sneeuwruimen sneller gaat.

Na weken van warm weer en regen sneeuwt het momenteel voor de derde dag. Sneeuwruimen houdt je warm maar we beginnen het wel langzaam te merken aan de rugspieren. Maar de plaatjes zijn prachtig winters.

Meestal vind je water in een put, maar hier vinden we onze put in het water.

De komende week geven ze iedere dag sneeuw op. En we hebben vandaag alleen al 5 uur buiten rond het huis gewerkt. Toch maar eens kijken of ze tractoren verkopen op de Noorse marktplaats