Weekend met collega's

Dit weekend ben ik met een groep collega's naar een hut getrokken om vanuit hier te gaan wandelen in het weekend
Vrijdag zijn we na het werk om 16:00 naar de parkeerplaats van de hut gereden en hierna met rugzakken 1 km naar de hut gelopen. De hut was idyllisch gelegen en was aan 3 kanten omringd door water, erg uitnodigend voor alle vissers onder ons. Verder ontbraken alle vormen van modern comfort zoals elektriciteit, stromend water en (vreselijk belangrijk tegenwoordig) mobiele dekking, kortom een hut die ik persoonlijk erg leuk vond. Dit ging een leuk weekend vormen

Het weer zag er dreigend uit, 4 collega's hadden afgehaakt omdat ze nog steeds vertrouwen hebben in de Noorse weersvoorspellingen en met 17 overgebleven diehards zijn we de dag erna naar Kjerag getrokken. Voor de niet kenners onder ons: Kerag is een ingeklemde steen die zo'n 1000m boven een fjord hangt en waar de waaghalzen van ons hun leven kunnen wagen voor die ene foto.
De weg naar boven werd beschreven als een 2,5 uur durende wandeling, maar al direct na de start ging het vrijwel loodrecht omhoog en konden we gebruik maken van een ketting om ons omhoog te trekken. Hieronder een foto van een wand van 3 meter waar de mensen even goed moesten kijken om verder te komen. De route was duidelijk minder geschikt voor minder valide mensen.

Maar de uitzichten waren fenomenaal te noemen. Bijgaand het dorp Lysebotn aan het eind van Lysefjorden. De geoefende kijker ziet duidelijk een veerboot aan de kade liggen.

En op het plateau bij de Kjeragbolten, ons doel van die dag, was het uitzicht indrukwekkend.

Hierna zijn we nog even naar het plateau naast de kjeragbolten gelopen. Dit lag nog iets hoger waardoor we het hele fjord in de lengte konden zien

En ik weet niet wat voor zeeschepen dit waren, maar ik weet zeker dat ik ze vroeger graag als dinkytoy had willen hebben

Kortom een enorm leuk weekend met 16 collega's. Ondanks veel lichaamsbeweging is het gewicht van de gemiddelde collega toegenomen, dankzij het eten wat door 2 Thaise collega's werd bereid. Volgens ons was dit waarschijnlijk de eerste keer dat er ooit in een zelfbedieningshut Thaise schotels geserveerd werden.
Het enige nadeel m.b.t. het weekend wat ik me kon bedenken was dat ik mijn collega's morgen, op maandag, gewoon weer ga zien.

En uiteraard ben ik zelf ook nog even op de Kjeragbolten gaan staan.

Eindelijk: ons huis

Een spannende week deze week. Er kwam plotseling een huis te koop waarvan we allemaal dachten: "daar wil ik wel wonen". Het huis ligt in een bocht van de rivier, heeft uitzicht en een mooie grote tuin. En volgens veel collega's is het een hele fijne "badeplass", een zwemplaats in de rivier en kan ik volgens collega's zowel voor als achter een hengel uitgooien.



Dus gingen we naar de "visning", een soort open huis een uur lang waar de makelaar aanwezig is en alle geïnteresseerden kunnen rondlopen. Nu waren we al op vele "visninger" geweest en de meeste liepen we alleen of met een tweede stel rond, maar hier was het zo druk dat we nauwelijks konden parkeren. En het is meestal geen goed teken voor een geïnteresseerde te zien dat er nog vele anderen ook geïnteresseerd zijn.
In een half uur hebben we het huis bezichtigd en zijn we weer terug gereden en 's avonds hebben we afgesproken dat we hier een bod op gingen uitbrengen. Dit werd namelijk ONS huis.
Een bod uitbrengen in Noorwegen is anders dan in Nederland. Men brengt een bod uit en koppelt hieraan een "frist", een tijdstip waarop de koper het bod moet accepteren omdat het hierna vervallen is. De huizen waar we tot nu toe waren geweest werd helemaal geen of pas na een paar dagen tot weken eens een bod gedaan.

De dag erna was het verschrikkelijk druk op de zaak. Ik hield  mijn telefoon in de gaten in het geval er mensen waren die een frist uitbrachten die dezelfde dag zou aflopen, maar tot 11:15 gebeurde er niets. Plotseling kreeg ik een melding binnen dat er geboden werd. En het bleek dat er al sinds 8:25 geboden werd, maar ik had nooit iets ontvangen omdat ik in een omgeving zat met veel staal om mij heen. En de "frist" was: 12:00 uur dezelfde dag...WHAAAAHHH. Het zal toch niet gebeuren dat iemand ONS huis voor mijn neus wegkaapt door een frist van 12:00 uur?
Ik heb alles uit mijn handen laten vallen, ben teruggerend naar mijn computer, heb de makelaar gebeld, maar ik had werkelijk niets voorbereid en ook niets bij me (normaal moet je een bevestiging hebben van een bank mbt hypotheek, een schema invullen, handtekeningen zetten etc.etc.)
Via de makelaar heb ik geregeld dat ik alle noodzakelijke spullen kreeg via de mail en uiteraard ging dit 2x mis. Snel schema printen, invullen (op vertrouwen moest de makelaar maar aannemen dat we een hypotheek konden krijgen), even handtekening van mij en Marjolein zetten (volgens mij leek ie van Marjolein best aardig), scannen (ik dacht nog, als die scanner het nu vertikt heb ik een probleem) en rond 11:51 zat ik te wachten op mijn scan. Het zal toch niet waar zijn? 11:53 streek de scanner over zijn hart en verstuurde de pdf  naar mijn email adres. Alles snel naar de makelaar gestuurd, die belde meteen op dat er niets was ingevuld. Niets ingevuld???? Het bleek uiteindelijk dat de informatie wel was ingevuld, maar niet op de juiste plaats... De makelaar ging akkoord. OEF. Letterlijk om 2 voor twaalf kreeg ik de bevestiging dat wij een bod hadden gedaan.
2 over twaalf belde de makelaar terug. Ik verwachtte met de melding dat iemand overboden had, maar nee... de andere bieders hadden zich teruggetrokken. We moesten formeel nog wachten tot 12:10, maar ik kon Marjolein al bellen dat we met grote zekerheid eigenaar waren van ONS huis. En toen moesten we nog 8 minuten wachten en heb ik helemaal stil gezeten. De makelaar belde om 12:10 met de hartelijke felicitaties omdat we de nieuwe eigenaren zijn van een stukje Noorwegen, ONS huis in Have, Birkeland.
Overname: in juli al!! .

Het huis heeft naast 5 slaapkamers nog 2 hytter (hutjes in de tuin) waar mensen kunnen slapen, dus we zien al uit naar de vele bezoekers die we hierin gaan ontvangen. En een "drivhus", een kleine kas waarin we eigen groente kunnen verbouwen. En het huis ligt op ca 3 km van waar we nu wonen.

We hebben er ontzettend veel zin in.

bijna lente

Een week geleden bleek toch echt weer dat we op het koudste plekje in de buurt wonen. Alles rond ons heen was inmiddels droog en schoon en wij zaten nog midden in een sneeuwveld. En dat ondanks  temperaturen tot 12 graden overdag en tegen het vriespunt 's nachts

Volgens onze  buren werd de ijscowagen vorig jaar bestuurd door een erg snelle Harry. Hij klingelde dat hij er was en voordat ze geld hadden kunnen pakken reed hij alweer 400m verderop. De nieuwe man heeft een andere insteek en komt bij de mensen thuis. Hij klingelde en reed zo onze tuin in om te keren. Helaas voor de man was de sneeuw nog maar enkele dagen weg hier en is de hele tuin nog een groot moeras. Ik heb eerst nog geprobeerd de wagen te trekken met onze ford, maar die begon ook al zijn voorwielen in te graven.
Gelukkig was daar weer de buurman Harald. Hoe we hier kunnen overleven zonder buurman met tractor zou ik niet weten. We hebben allebei een ijsje verdiend, ik een waterijsje (ik had duidelijk niets gepresteerd) en de buurman een soort magnum. Verschil moet er wezen...

Inmiddels begint de sneeuwmassa nu duidelijk te wijken voor de zon. De eerste sneeuwklokjes waren al dwars door de sneeuw gepriemd, die konden niet meer wachten. Dit in tegenstelling tot een bollenmand die we van de winter buiten hadden laten staan. Deze heeft nu toch echt wel enkele weken warmte gehad, maar vertoont geen teken van leven. We hadden een paar keer geprobeerd om de mand naar binnen te halen, maar deze zat met de voet vastgevroren in 10cm dik ijs. Meerdere weken met -10 tot -20 lijken ze dus toch niet te kunnen overleven

En vandaag krijgen we bezoek uit Nederland. Marjolein haar zus met familie komen een weekje op bezoek. Hun laatste vakantie in Noorwegen was behoorlijk verregend. Het is al wekenlang prachtig weer hier, maar uitgerekend vandaag regent het...hard....waarschijnlijk om ze welkom te heten

Krik, knott en anaerobe tuin

Afgelopen zondag weer eens samen met maaike naar krik (uit te spreken als kriek) geweest. Dat is een tweewekelijkse sport avondje voor de jongeren van school.. Ze doen daar van allerlei spelleltjes's en het wordt gewaardeerd als er regelmatig ook ouders meedoen, dat verdeelt de last een beetje. En zo doe ik af en toe mee, niet dat ik het als last ervaar, want als ik sport, dan ik doe mee om te winnen, en waar kan je beter winnen in een omgeving waar 99% kleiner en veeeel jonger en dus minder ervaren is???
Welnu, ... niet op krik dus. Ondanks het (mogelijk) ontbreken van ervaring, zijn de jongeren over het algemeen veel sneller, veel gehaaider, nog meer gebrand om te winnen dan ik en bovenal, het zijn er gewoon veel. Niets tegen te doen, het is net een muggenplaag.
Zo hebben we een relatief eenvoudig doch intensieve spelletje gedaan, naar de overkant rennen waarbij 4 persoontjes in het midden je mogen tikken met een bal. Natuurlijk had ik mijn hele strategie al uitgedacht, ben ik (bijna) helemaal bij de overkant, word ik opeens getikt. Ik kijk nog om waar dit vandaan komt, maar kan zo snel niets ontdekken. Nee, moet ik (en ik ben niet heel erg groot) bijna naar mijn enkels kijken om een grote grijns op twee voetjes waar te nemen. Een soort knott (een mug, al eerder beschreven als een mond met 2 vleugels), maar dan in menselijke vorm
Jij bent af...
Ik kijk nog rond of de rest dit jongetje ook over het hoofd heeft gezien, anders ontken ik het gewoon. Maar alle mensjes rond mij stonden met eenzelfde grijns.
Dus ik geef toe... wat is er leuker dan die oude mensen te tikken die 4x zo groot zijn, en denken dat ze beter en sneller zijn... En daags heb ik het gevoel alsof er een stoomwals over me heen is gereden. Een gevoel alsof ik gesport heb. Over twee weken mag ik weer, maar ik hoef niet :-)


Maar het zeer goede nieuws is: er kan weer gefietst worden.
De dooi is nu echt ingetreden en sommige dagen zijn al boven de 12 graden uitgekomen. In de tuin ruikt het alsof er in de buurt gegierd is, ware het niet dat ze niet in de buurt gieren. De aarde die onder de ijslaag  vandaan komt heeft al een maand of 4 geen zuurstof gehad en de anaerobe processen die daarmee gemoeid gaan komen nu vrij aan de oppervlakte. Door de winter is bovendien de hele toplaag goed uit elkaar gevroren en, zeker nu er massa's met water bij komt, is de bovenkant enorm zacht en zuigend. Het eerste stuk tuin zak ik met de wielen een 10cm in de blubber, hierna rijd ik nog een stukje over ijs, om uiteindelijk via een soort modderpad weer op verharde weg uit te komen. Maar eenmaal fietsend op de weg kom ik weer voorbij mooie plaatjes. Door de smeltende sneeuw zijn de kleine stroompjes nu mooie beekjes en watervalletjes geworden.

Zuidwegen

De wetenschap is nog niet achter het fenomeen, maar vast staat dat er in het leven van moeder Aarde het magnetische veld al enkele keren is omgedraaid. De zuidpool was de magnetische noordpool en vice versa. Verwacht wordt dat dit proces zich nog een keer gaat herhalen en mogelijk tussen nu en 4000 jaar. Consequenties voor het leven op aarde zijn moeilijk in te schatten, maar verwacht wordt dat er een nieuwe ijstijd kan optreden.

Vandaag weer een uur sneeuw geruimd in Birkenes, we kunnen in ieder geval weer naar de openbare weg rijden. Verder nog even een sneeuwballengevecht met Maaike en bovendien heeft Maaike een sneeuwpop gemaakt.

Niet voor het een of ander, maar heeft er iemand even een kompas voor mij te leen? Even checken of we misschien al in Zuidwegen leven

Bestuurslid en Kjeragbolten

Ik was vrij recent gevraagd als "varaman" (uit te spreken als waraman) van het Birkenes museum, wat zoveel inhoudt als plaatsvervangend bestuurslid. Ik heb dit geaccepteerd en de eerste vergadering was een maand geleden, een jaarvergadering waarin ik voorgesteld werd en waarin de financien en plannen besproken werden. Het was een combinatie van twee stichtingen en er waren naar schatting zo'n 50 mensen. En dat leken in mijn ogen wel heel veel bestuur voor een toch wel relatief kleine stichting (ca 100 euro winst in 2012). Waarover zullen die allemaal een besluit moeten nemen? Welnu, dat mag ik direct de volgende vergadering al meemaken. Het was me al enigzins opgevallen dat de vrijwilligers tot de grijze meerderheid behoorden, maar ook in de bestuursvergadering schatte ik in dat ik met grote waarschijnlijkheid de gemiddelde leeftijd flink naar beneden schroefde. Een zeer gewaardeerd bestuurslid waarmee ik al een keer had samengewerkt bleek daags voor pasen te zijn overleden en hierdoor heeft men mij gevraagd of ik zijn plaats in het bestuur kon innemen. Nu, ik had me nog niet waargemaakt in mijn rol als varaman, maar we gaan eens zien wat mijn nieuwe taak gaat inhouden.

De komende maanden gaat het hier in Birkenes lekker druk worden. We krijgen aardig wat aanloop en zelf gaan we ook nog een keer naar Nederland. In juni gaan ik en Roland weer een weekje fietsen, maar voor die tijd ga ik met de collega's van de zaak naar Kjerag, een tussen twee rotsen geklemde steen, wat een van de hoogtepunten van Noorwegen is.
Met recht een hoogte-punt. Die steen die was het leven een paar tienduizenden jaren geleden al moe, heeft zich eerst door ijs naar 984 meter hoogte laten stuwen om zich vervolgens, verzekerd van een toekomst als gruis, naar beneden te storten. Ware het niet dat twee familieleden de kleine telg niet wilde laten gaan en de kleine steen al jaren met de schouders op hoogte weten te houden.
Vele duizende mensen hebben de klemkracht al getest en de kleine steen hangt er nog steeds. De kans is dus klein dat, als ik erop ga staan, die steen uiteindelijk toch aan zijn laatste reis mag beginnen, maar toch.... ik weet nog niet of ik me hierop laat vereeuwigen, laat staan dat we weten dat het weer is zoals deze meneer heeft getroffen


 
En de lente doet inmiddels verwoedde pogingen om de winter te verdrijven. Opnieuw een foto van onze aalbessenstruiken. van meer dan een meter hoog.

de voorspellingen zijn dooi van nu af aan, maar we krijgen wel neerslag binnenkort. Men spreekt over 30 cm sneeuw.... ahhhhh

Pasen in Nederland

Op het laatste moment hebben we toch besloten naar Nederland te reizen en op het allerlaatste moment zelfs een dag eerder dan gepland. Op dinsdagmiddag hebben we na het werk de veerboot naar Hirtshals gepakt waar we om 19:45 aankwamen en zijn we heen doorgereden tot Bremen, hier geslapen en daags erna door gereden naar Capelle om opa zijn verjaardagskado te geven: kaas uit Noorwegen, persoonlijk overhandigd.
Na diverse snelle bezoekjes en boodschappen doen zijn we naar de Krim gereden, een gezellige en dankbare tussenhalte tussen de familie in het westen en het verre Hirtshals in het Noorden. Gelukkig hadden we onze winterbanden nog niet gewisseld

Tweede paasdag hebben we gebruikt om Hirtshals te bereiken. Het was heerlijk weer en we waren ruim op tijd bij de boot.

We waren zelfs zo vroeg dat we nog even gewacht hebben voordat we het parkeerterrein opreden en eerst nog wat hebben gelezen en boten hebben bekeken in de haven. De laatste keer stonden we namelijk als eerste op de parkeerplaats (auto 1, baan 1) en mochten we als eerste aan boord, maar helaas werkt een veerboot niet FILO (first in, last out). nagenoeg als laatste mochten we eraf. rijden. En met slechts 1 douanier die alle auto's wil bekijken duurde dat toen een behoorlijke tijd voordat we in onze bed kropen.

De theorie werkte, in Hirtshals reden we in slechts14 minuten voorbij de douane. Voor Noorwegen een toptijd!. Alleen met de fiets ben ik ooit sneller voorbij de douanepost gekomen.

Onze buurvrouw had ons per SMS gewaarschuwd dat we NIET de heuvel voor ons huis naar beneden moesten nemen, aangezien dat door het vele dooien overdag en -10 graden 's nachts een grote ijsbaan was. We lazen we dit belangrijke bericht daags na aankomst en ze had gelijk. Gelukkig kennen we inmiddels de valkuilen in de omgeving en reden midden in de nacht de auto in de eerste versnelling naar beneden

Op1 april komen we thuis en lacht de lente ons na 1 week flinke dooi natuurlijk al flink toe...

Oh nee, toch niet. Nog heel even wachten tot die aalbes weer boven water (sneeuw) komt.