Ben, Marjolein, Femke en Maaike in Noorwegen

Ben, Marjolein, Femke en Maaike in Noorwegen

zaterdag 15 maart 2014

Skiën op de valreep

Gisteren besloten dat we vandaag gaan skiën. We verwachten dat het een van de laatste mogelijkheden is dit seizoen. Vanochtend 7:30 in de auto. 9:30 waren we ter plekke, Maaike en Femke, beide met lief
De dag begon mooi met een zonnetje, maar er waaide een enorme wind die vooral op de top zorgde dat we met moeite wegkwamen.
Met name de luchtpartijen vond ik vandaag erg fraai om naar te kijken. Er was veel te zien in de lucht, wolken en rossig in de verte, blauw tussenin, dunne gestreepte sluier naar ons toe en een licht bedekt zonnetje in het zuiden. En bergen in de verte. Het komt nooit op de foto zoals je het zelf meemaakt, maar hierbij een poging.



De sneeuw was redelijk hard maar goed te skiën. Verder was het Noors druk op de pistes.

16:30 reden we moe maar voldaan weer terug naar huis. We gaan ons nu maar opmaken voor de zomer.

maandag 10 maart 2014

Noorwegen

Noorwegen, de lange winter vergeten...
Lange grijze winter, maar na 2 dagen zon en we zijn de winter alweer vergeten.
Afgelopen zaterdag was het voor het eerst eindelijk prachtig weer toen we opstonden. Nog voor het ontbijt ben ik gaan fietsen en is Mar een stuk gaan hardlopen, zo proberen we beide onze konditie weer op zomerniveau te krijgen.
En het was heerlijk. Nog lekker fris, daar waar het water van de bergen over de wegen stroomt, was het zowaar nog glad en bevroren, maar het was heerlijk (of had ik dat al gezegd)

Noorwegen, onverstaanbaar...
Onlangs waren we voor het eerst naar een Noorse tandarts. De man is van origine Zweeds, redelijk onverstaanbaar voor ons, waardoor wij niet de verleiding kunnen weerstaan om hem te vergelijken met de zweedse kok uit de Muppet Show. Wel erg aardig, werkt verschrikkelijk rustig en verstond gelukkig zijn werk erg goed


Noorwegen, wild:
waar we zomaar op de terugreis van de tandarts twee elanden zien oversteken. Zonder enige vorm van haast, desondanks wel te snel voor een Nederlander die probeert een foto te maken met zijn telefoon.
Vandaar een geleende foto van internet


Noorwegen, nog meer wild...
Zo veel natuur dat je dit soort wild ook vrij vaak tegenkomt. Eerst dacht ik dat het was vanwege ontbreken van verbod hierop, maar het blijkt meer te liggen aan het ontbreken verstand en toezicht.



Noorwegen:
Waar bijna iedereen jaagt. En ik geef toe, inmiddels ook ik ben een jager geworden en heb in korte tijd 4 slachtoffers gemaakt.


Noorwegen:
Zondag lekker uit eten geweest bij kanocentrum Oggevatn. Maar de meeste foto's maken we toch weer buitenshuis


IMG-20140310-WA0000.jpeg wordt weergegeven

Noorwegen
Waar ze hout hakken voor de kachel en dan zeggen dat het 3 jaar moet drogen...
(ik heb nu een vermoeden waarom dit zo lang duurt)

Noorwegen...
we genieten en leren nog dagelijks

woensdag 26 februari 2014

Sneeuw en kreukelzone

Het blijft een mooi fenomeen: sneeuw. Het levert altijd mooie plaatjes op en sinds we wonen in Noorwegen begrijpen we ook dat het veel werk oplevert. En het werk neemt lineair toe met het oppervlak van het dak en de tuin. De sneeuwschuiver die ik voor mijn verjaardag heb gekregen is meteen een van de best gebruikte verjaardagscadeaus die ik ooit in mijn leven heb gekregen. Omgerekend hebben we er zo'n 20 ton met sneeuw mee verplaatst deze maanden
Maar, zoals gezegd, prachtige beelden onderweg. Zowel Marjolein als ik waren voor de zekerheid maar iets vroeger naar huis gegaan. We gaan er nog steeds van uit dat hoe langer het sneeuwt, hoe groter de kans dat we ergens onderweg stranden.
Niet dat het overigens ooit gebeurd is. We zijn tot nu toe altijd weggekomen met de auto en op plaats van bestemming aangekomen, maar het is best wel eens lastig geweest en we hebben ook de sneeuwschep een paar keer nodig gehad om met de auto op de weg te komen.


 En als het echt moeilijk wordt, dan is er altijd 1 voertuig die blijft gaan...
Maar laten we ook weer niet helemaal idealiseren. In de sneeuw fietsen gaat prima, in principe is sneeuw niet glad. Maar de combinatie van sneeuw en pekel is als fietsen in mul zand...En fietsen op een weg met natte sneeuw is ronduit gevaarlijk. Niet zozeer vanwege kans op uitglijden, maar meer vanwege de auto's die zichtbaar minder gecontroleerd rond mij heen rijden. En met de fiets is mijn kreukelzone toch wel heel beperkt...

dinsdag 11 februari 2014

Nieuwe deuren

Vorige week hebben we nieuwe deuren laten monteren in ons huis en met kunststof als keuze zijn we waarschijnlijk voorgoed onze kans op Noorse staatsburgerschap kwijt. Iets niet willen verven is zo NIET Noors, maar wij willen liever andere dingen doen dan een verfkwast te hanteren. En we gaan ervan uit dat de rest van het huis nog genoeg hout bevat voor een leven lang kwastplezier.
De deuren hadden we besteld bij een klein bedrijfje in Kristiansand alwaar we ook de drie ramen hadden gekocht voor de kelder. Op zich ging de bestelling van de ramen goed, maar met de deuren liep het wat anders.

Ergens in november hadden we onze bestelling geplaatst en we zouden korting krijgen als we op voorhand volledig betaalden. Dat is volledig tegen ons principe in, maar omdat de ramen ook goed waren gegaan, besloten we de kans te wagen. We hebben afgedwongen maximaal 85% te betalen en dat mocht. Toch vonden we het spannend...
Voor kerst zouden de deuren komen en toen het bijna nieuwjaar was, heb ik toch maar eens contact opgenomen. Geen antwoord...
Hmmm, vast en zeker op vakantie
Eerste week van januari dan? Geen reactie. De 8e januari gebeld. Ja, deuren waren er en ze zouden contact opnemen. Een week later maar weer gebeld. Deuren waren er toch nog niet, moesten nog uit Polen komen.
Datzelfde verhaal ging nog een tijdje door, totdat we opeens een afspraak kregen: Volgende week maandag zouden we worden gebeld voor een afspraak die week. Dus heb ik woensdag zelf maar weer eens gebeld. Nee, deuren waren er toch nog steeds niet. Maar in het weekend zouden ze binnen komen. Na het weekend maar weer gebeld, zouden ze toevallig nu net in het volgende weekend binnen komen.

Het werd allemaal erg langdradig, maar we hadden wel het gevoel dat men de waarheid sprak en ook geleefd werd door hun leverancier. We hadden een principeafspraak voor dinsdag 9:00 gemaakt. Dinsdag zaten we al een beetje te grappen: Zouden ze komen? Nee, we dachten van niet. En inderdaad ging de telefoon 8:17: "De jongens zijn nog altijd niet aangekomen". De dag erop zouden ze er echt zijn...
Opnieuw mijn schema omgegooid en naar de zaak gegaan. Maar de deuren leken nu toch echt ergens in de buurt van Noorwegen te zijn.
De dag erna weer wachten en maar eens gaan bellen om 10:00... Ze waren onderweg, maar de GPS gaf ons adres het niet en ze konden ons huis niet vinden...
En eindelijk om 10:30 kwam het busje, met deuren, weliswaar zonder bevestigingsmaterialen, maar de deuren waren er. De baas ging nog snel even wat schroeven en schuim kopen

Inmiddels had het twee weken zwaar gesneeuwd en was het alleen mogelijk om via 1 meter hoge aangestampte sneeuwpaadjes naar de achterdeur te lopen. De Poolse monteurs die waren meegekomen om de deuren te bevestigen spraken geen woord Engels (en als ik schrijf geen woord, dan bedoel ik ook echt GEEN WOORD) en zo moest zelfs het aanbod voor "koffie" met handen en voeten worden gecommuniceerd.
Als eerste is er een monteur rond het huis gelopen om te kijken hoe hij kon lopen met de deuren. Bijna was deze meneer vermist in de achtertuin, want daar had ik de tuin dus niet aangestampt. Maar daar kwam hij zelf ook achter en na tien minuten ploeteren stond hij weer bij de auto zijn handen te warmen en zijn schoenen uit te kloppen.
Hierna bleek mijn berekening ook niet helemaal kloppend. Ik had weliswaar paadjes gemaakt, maar die waren bij lange na niet breed genoeg voor 6 volwassen mannen die een schuifpui met 3 dubbel glas proberen te verplaatsen. Een van de mannen raakte zelfs zo ver van het pad dat hij tot aan zijn middel in de sneeuw zakte, maar tegen alle verwachtingen kwam de pui op plaats van bestemming.
En uiteindelijk gingen ze dan beginnen rond 12:00 uur.
De afspraak was 1 dag monteren, en ik verifieerde voorzichtig of ze dit gingen halen. Welnee..., hier zouden ze minimaal 2 dagen voor nodig hebben... Zucht, waarom heb ik nooit geverifieerd of dit wel correct gepland zou zijn?
Het gereedschap (twee emmers vol en een kettingzaag) werd uit de wagen gehaald, de kettingzaag werd gescherpt met de slijptol en er werd begonnen en al vrij snel liep men vast en vertelde mij in volmondig Pools wat het probleem was. Ze kunnen we het proberen in het Engels, Noors, Frans, Duits en Nederlands, maar Pools en Russisch bleken toch echt de enige opties. Zijn baas maar gebeld en verteld dat hij ze moest vertellen dat ze vooral gewoon maar door moesten gaan...
Hierna nog een paar keer geholpen met mijn eigen gereedschap. Want twee emmers gereedschap klinkt veel, maar is bij lange na niet genoeg om 4 deuren efficiënt te monteren.
Aan het eind van de eerste dag gevraagd hoe laat ze zouden komen op de tweede dag. Ik weet nog niet hoe ze me hebben begrepen, maar op onze keukenklok wees men tussen 8 en 9. Half 8:30 dus.
De dag erna hebben we om 9:30 uur maar weer eens gebeld. De mensen waren inmiddels al 1,5 uur vertrokken maar bij ons nog steeds niet aangekomen. Nee, dat klopte. De GPS gaf ons adres niet aan en ze waren verdwaald (dit verhaal klonk ons enigszins bekend in de oren).
En toen ze om 10:00 uiteindelijk aankwamen, reden ze zichzelf vast in de sneeuw in de tuin en konden ze eerst de sneeuwkettingen omdoen.

Maar, eind goed al goed, na twee dagen Poolse klucht mogen we dan wel concluderen dat de deuren er (bijna) naar tevredenheid inzitten. De voordeur zit nog niet helemaal goed, hier komt men nog voor terug, maar de rest gaat open en dicht zoals het hoort






zaterdag 18 januari 2014

Eerste sneeuw in het nieuwe huis

Afgelopen vrijdag is er behoorlijk veel sneeuw gevallen in Birkenes. Op de zaak houden ze de parkeerplaatsen schoon. Dat er iemand met dit weer op de fiets komt wordt niet geloofd door de schoonmaakploeg...

gelukkig houden ze de weg behoorlijk goed schoon.



Maaike is deze week verhuisd naar haar nieuwe kamer in de kelder.
De kamer had 2 ramen boven grondniveau, maar deze waren ongeschikt als "nooduitgang".

Inmiddels is de gehele kamer verbouwd, geverfd, nieuwe vloer, afgewerkt en bewoond, net voor de winter zijn intrede deed.
Maar door de winter is van een nooduitgang inmiddels geen sprake meer. Dat betekent dus "sneeuwruimen" of Maaike proberen weer naar boven te verhuizen. Wij denken dat sneeuwruimen sneller gaat.

Na weken van warm weer en regen sneeuwt het momenteel voor de derde dag. Sneeuwruimen houdt je warm maar we beginnen het wel langzaam te merken aan de rugspieren. Maar de plaatjes zijn prachtig winters.


Meestal vind je water in een put, maar hier vinden we onze put in het water.


De komende week geven ze iedere dag sneeuw op. En we hebben vandaag alleen al 5 uur buiten rond het huis gewerkt. Toch maar eens kijken of ze tractoren verkopen op de Noorse marktplaats

dinsdag 24 december 2013

Nat, natter, ...

Het heeft de afgelopen dagen behoorlijk geregend. Omdat Femke op bezoek is en zij nog wat boodschappen moest doen, ben ik vanochtend op de fiets naar de zaak gegaan. Niet dat dit een unicum is, maar wel met dit weer. Het stormde, was donker en nat en hierdoor is alles donker.
De terugreis was zowaar iets beter.  Het regende nog altijd een beetje, maar het was wel licht, omdat ik halverwege de dag naar huis mocht. Noorwegen is verzot op de laatste dag voor kerst, "Juleaften", en standaard is dit maar een halve dag werken. Wel lekker, maar er waren bij zowel Marjolein als mij nauwelijks collega's op de zaak waardoor we ons redelijk verlaten voelden.
Maar de terugreis was fraai. Al dat water wat in allerlei bochten probeert een toch al overvolle rivier te bereiken
De rivier is twee keer zo breed en probeert zelfs bijna de bocht af te snijden over de velden

 Deze waterval was volledig droog in de zomer en in de winter


Aan de andere kant van de weg ligt de duiker die het water moet afvoeren. Het water spoot er met een indrukwekkende straal uit
 Vanaf ons huis horen we deze twee watervallen in de verte ruisen. Hier gefotografeerd vanaf de weg
Riviertjes langs de weg. Diep en erg snel stromend
 Het water vindt overal zijn weg door de bossen
Klein watervalletje. Altijd leuk te zien hoe het water zijn wegen vindt

Er is beter weer beloofd morgen. Op de eerste kerstdag gaan we bij de flakkefossen omhoog en verwachten hier nog meer water te gaan zien.

Prettige kerst allemaal!

zondag 8 december 2013

Storm, Sinterklaas en kerst op het museum

Vandaag opnieuw Jul på Grasham, kerst op het museum waar ik meedoe als vrijwilliger. Opnieuw een prachtige dag, lichte sneeuwval, net kerst dus.


Zoals iedereen weet heeft het deze week behoorlijk gestormd en zo ook hier in de omgeving. Daags voor de storm heb ik nog een laatste SMS gestuurd naar de man van de gemeente dat we na 3 maanden wachten nu echt wel een probleem krijgen als de kapotte boom op ons dak valt. Dat hielp. Net voor de storm, 15:30 kwamen ze de boom omzagen. Marjolein was thuis en ik had cursus op de zaak.
Rond 18:00 reed ik naar huis en stond stil 3 km voor ons huis. Er was een boom omgevallen en dat waren ze met een catepillar aan het opruimen. Ik zat niet erg op mijn gemak in de auto. Het was donker en ik stond precies in een deel waar veel bomen erg dicht langs de kant van de weg staan. En een vallende boom zie je niet omvallen in het donker.
Ik hield enkele minuten angstvallig de bomen naast mij in de gaten en wilde net keren om in Birkenes zonder omringende bomen verder te wachten, toen er iemand langs de auto's liep om te vertellen dat we anders moesten rijden. Er lagen niet alleen verschillende bomen over de weg, maar ook elektriciteitspalen. Ok, dat is niet leuk. In plaats van de 3 resterende km's werden het er 23 en dat in een land met HEEEEEL VEEEEL bomen langs de weg. Niet hard gereden, het ging verder gelukkig goed en we hebben het avondje van Sinterklaas gevierd
Vandaag dus kerst op het museum. Ik begon de dag gezond, ik ben ernaar toe gefietst. Ik heb spikes onder mijn fiets en niet onder de auto. En met en dag als vandaag heb ik meer vertrouwen in mijn fiets dan in de auto.Voor het eerst passeerde ik de plek waar ik eerder deze week in de auto heb stilgestaan terwijl het licht was. En toen bleek mijn onderbuik gevoel in de auto juist te zijn geweest.
Vele bomen waren alsnog die avond omgewaaid, hingen over de weg of lagen getopt in de berm.
Enkele 10tallen meters verder een nieuw klein slagveld. Hier woonden we 200m vandaan.


Weer 200m verder zie ik de schuur van mijn collega in een rare hoek staan. Scheef gewaaid? Totdat ik voorbij reed en de boom zag liggen aan de achterkant. Boom op het dak dus.
Verder was het gewoon een leuke en mooie dag vandaag.
Hard geholpen met het opstarten van de open dag. Zoals altijd kwamen er ook mensen met stalletjes, die huren dan een plaatsje in een van de museumgebouwen om wat van hun eigen dingen te verkopen. Handgemaakte kwasten, eieren, boeken, breigoed, noem maar op.
Ik was bezig met de Glock, een drankje die ze erg lekker vinden hier in Noorwegen, maar die ik absoluut niet zal aanbevelen.1 fles Glock en twee flessen water bij elkaar in een pan boven het vuur.

We hebben als museum in augustus ons nieuwe gebouw opgeleverd gekregen, maar dat was wat verder lopen dus ik besluit het water te tappen in het oude huis.
Ik maak eerst de trap vrij van sneeuw en ga naar binnen om in de keuken te zoeken naar een pan om te vullen met water. Komt er een vrouw de voordeur binnen die zegt dat ze het gehuurd heeft en zoals de rest van de standhouders stuur ik haar direct naar mijn collega die bepaalt waar de standhouders moeten staan. En ik ga weer door met zoeken. Maar de vrouw liet zich niet wegsturen en legde uit dat ze het huis gehuurd had...
"Ehhh... U woont hier?"
"Ja, dit is mijn huis, u loopt in mijn keuken"
Zolang ik bij het museum rondloop is dit huis gebruikt als keuken voor open dagen, maar sinds de nieuwbouw in augustus is opgeleverd is het huis verhuurd aan deze mevrouw.
Ik heb vele excuses aangeboden en ben volgens mij alsnog met een vrij rood hoofd vertrokken. Ik had gelukkig wel haar trap geveegd voordat ik binnen kwam en ze nam het verder met een lach op.

Een het eind van de dag hebben we op de zolder van het museum onze eerste stuk naar binnen gereden. Een oude paardekar die we gebruiken om kinderen rond te rijden met een paard.
Na 1,5 uur opruimen ben ik in het donker weer teruggefietst over bevroren paden. De spijkerbanden zijn weer erg nuttig geweest vandaag.